Archives
Een zwangerschap, twee bevallingen.
Dat klinkt wellicht gek, maar ik heb ervaren en weet nu dat het wel belangrijk is, namelijk in het geval van miskraam, abortus of vroeggeboorte, waarbij de baby overleden is. De ziel die kiest ouders uit en weet soms al dat het niet lang in de baarmoeder zal leven en blijven. Vaak is er dan sprake van een duidelijke boodschap voor de moeder en soms ook voor de vader. Helaas is het verdriet en de stilte vaak zo groot dat de moeder de boodschap helemaal niet opvangt en vaak zelfs niet eens beseft dat er een boodschap is. Inmiddels heb ik zelf veel geheeld en de boodschappen van mijn zielekinderen helder gekregen.
Voor het leven op aarde van de ouders, maar ook voor het leven elders voor de ziel die teruggaat naar de Bron, is het belangrijk dat de energie weer goed los komt. De Liefde zal blijven en dat is prima. Maar de energie maar weer gescheiden zijn. Dat is vaak lastig, omdat er door de schok van een miskraam de energie van de moeder vaak deels mee gaat met haar ongeboren kind. Ook verdwijnen er kwaliteiten, zoals veerkracht, vertrouwen, kracht, overgave, daarvan is het belangrijk om die terug te halen. Zielekinderen zijn vaak gidsen of engelen, of hoe we ze ook maar willen noemen. Om dat goed te doen komen ze even bij hun zielemoeder, om aarde-energie te halen, zodat ze nog beter kunnen doen wat ze te doen hebben. Daarom is het erg belangrijk dat ze de volle 9 maanden van de zwangerschap bij hun moeder kunnen zijn en dat de moeder nogmaals bevalt. Tot voor kort wist ik dat niet. Ik heb er 3 keer dan ook niet naar gehandeld en was binnen drie maanden weer zwanger. Twee keer kreeg ik binnen een jaar na een miskraam een gezond kind. De zielen van de miskramen zijn echter beide lange tijd, respectievelijk ruim 19 jaar en bijna 16 jaar met mijn energie verweven gebleven.
Na mijn laatste miskraam ben ik nooit meer zwanger geweest, en ben ik rond de uitgerekende datum nogmaals bevallen, energetisch om precies te zijn. Ik voelde toen sterk dat ik mijn lijf en energie weer voor mezelf wilde terug hebben. En dat ik haar echt los liet om weer naar het licht te gaan. Haar energie is dus niet verweven geraakt, haar liefde bereikt me echter des te sterker dan die van de anderen. Simpelweg omdat onze lijn schoon is, er is geen ruis, er is geen verlies, geen losse draadjes.
Om de boodschap van je zielekinderen helder te kunnen opvangen is het allereerst belangrijk dat jouw energie bij jou is en de energie van je kindje bij hem of haar zelf. Verder is het belangrijk dat je beseft dat er een boodschap is en dat je dus open kan staan voor de vorm die je kind kiest. En dat kan op allerlei manieren zijn. In een liedje bijvoorbeeld. Precies een jaar na mijn laatste miskraam, werd er bij biodanza het nummer met haar naam gedraaid, Aisha. Gedanst heb ik, vol tranen en verdriet, vol liefde en verbinding, vol van van alles. Gejankt heb ik toen weer, en ook weer een stuk verdriet kunnen loslaten. Dat was heel bijzonder. Soms opeens komen er ook dromen, zo voelde ik laatst Marieke even trappelen in mijn buik, in mijn droom, maar tegelijk zo levensecht. Dat was erg mooi en bijzonder. En Jelena liet laatst iemand anders zeggen dat ik een schop onder mijn kont nodig heb. ( Ja, lieverd, ik heb je gehoord en ik doe mijn best) Jelena wil me helpen met wat ik te schrijven heb, daarvoor is het dus belangrijk dat ik haar woorden ontvangen kan, dat ik open ben.
Het kan erg fijn zijn om met hulp van een regressietherapeut de diepte in te gaan en echt helder te krijgen waarom dingen liepen zoals ze liepen. Om de boodschap van je zielekinderen helder te krijgen, als die boodschap er is. Met steun van een liefdevolle therapeut kreeg ikzelf nog meer helder over welke boodschappen er voor mij zijn, met name Marieke had veel moeite me te bereiken, omdat het verdriet om haar nog erg geblokkeerd was. Ik kan het iedereen aanraden, het geeft me zachtheid, een voller levender gevoel in mijn buik. Meer liefde in mijn hart, meer kracht en vertrouwen en overgave en al die anderen dingen die ik terug gehaald heb. Het verdiept de verbinding die er mag zijn. Ik ben weer compleet meZelf, en zo is het bedoeld!
Diepere lagen
Liefde heeft zoveel kleuren, zoveel gezichten, zoveel klanken.
Mijn leven gaat over vele wegen, ik ken vele liefdes, zelfs vele Liefdes, met hoofdletter in mijn leven. Sommigen daarvan waren er slechts kort, omdat een aards leven samen niet paste nu. Dat maakt voor de diepte van de Liefde echter niets uit. Gelukkig begrijpt mijn huidige echtgeniet dat er meer Liefde in mijn hart is dan slechts voor hem, en daar ben ik hem dankbaar voor. Dat maakt namelijk dat ik ook de diepere lagen Liefde kan toelaten en er open over kan zijn. Ik kan mezelf volledig met hem delen, kwetsbaar tot op het bot, voorbij de grenzen van dit fysieke leven. Ik kan mijn Liefde toelaten voor een ander, voor wie de Liefde alles overstijgt, maar met wie een aards leven in dit leven nooit een optie is geweest. Simpelweg omdat ik hem zo volledig liefheb zoals hij is, inclusief zijn grote intense verlangen naar vrijheid. Door mijn huwelijk, een kleine twee jaar geleden, veranderde er veel in mijn leven en ook in de energie met deze geliefde. Er was meer afstand, zeker ook fysiek. Nu ik met mijn echtgeniet een balans en vorm heb gevonden in onze Liefde, merk ik dat er nog altijd veel Liefde voor die ander huist in mij. En dat mag. Sterker nog, er is nu ook een rouwen dat erkent wil worden, rouw om wat nooit kon zijn en niet zal zijn dit leven. Simpelweg omdat onze diepste verlangens mijlenver uit elkaar liggen en we elkaar dat verlangen vervuld zien zo gunnen. Hij was op mijn bruiloft.
Soms mis ik je
Verlang ik je weer
De eenheid
Die we konden zijn
Tegelijk besef ik
dat ik nu
in meZelf
Dit gevoel mag vinden
Het is groots
Overstijgt mens-zijn
Jij was ’t slechts
Die mij eraan herinnerde
Freya 5-3-2015
Ik ben dankbaar dat ze beiden in mijn leven zijn, me omarmen en liefhebben op hun eigen manier. Dat zij, en anderen me de veelvoud van Liefde leren kennen, de vele kleuren, geuren, klanken ook. Ik heb een overtuiging die mijn wereld kleurt met prachtige liefdevolle boeiende mannen. Die overtuiging is: De wereld zit vol met mooie mannen! Nog altijd komen er nieuwe mooie mannen op mijn pad, tegenwoordig besef ik dat ik kan kiezen wat ik er mee doe. Vroeger werd ik gelijk meegesleurd in heftige verliefdheden, die lang niet altijd handig uitpakten, zowel voor mezelf als mijn omgeving. Tegenwoordig kan ik veel meer het moment genieten, soms in stilte, soms in openheid. Ik sta niet meer zo snel in vuur en vlam, ik geniet nog altijd van mannelijk schoon. Ik ben open hier thuis en luister daarin naar mijn lijf. Wat is goed, wat heb ik nodig? Waar zit nog pijn? Mijn lijf wijst me feilloos de weg. Dit gedicht, plus wat sms-contact en gesprekken thuis maakten dat mijn lijf kon ontladen, pijn los kon laten. Erkenning van gevoelens is zo belangrijk, zo wezenlijk. Evenals openheid en eerlijkheid binnen een liefdesrelatie. Alleen dan kan je elkaar werkelijk ont-moeten en Zien, voorbij de grenzen van slechts het lichamelijke. Dan kunnen we een glimp opvangen van elkaars ziel. En dat is wellicht het mooiste wat er is! Dat is Liefde!
Innerlijk kind
In de weg van een Nieuwetijdskind goed begeleiden is het belangrijk goed voor jezelf te zorgen. Te luisteren ook naar het Innerlijke kind in jezelf.
Dat jongste niet altijd goed begrepen wordt op school, dat raakt mij als moeder. Later voelde ik dat het ook mijn pijn raakte van vroeger, het raakt aan het niet gezien worden, niet gehoord worden, niet herkend worden. Toen, in de jaren 70 en 80, was er ook nog niet veel bekend over de tijd die nu steeds krachtiger wordt. Dus het is vrij logisch dat ouders, leerkrachten en anderen niet zagen wat er te zien was. Ze wisten het niet en wat je niet kent, kun je soms letterlijk niet zien, schijnt. Dus het is niemand te verwijten, maar verdrietig is het wel. Ik voelde me dus zo alleen en onbekend op aarde. Pas vele jaren later kwam er herkenning; vriendinnen, vrienden, mensen die ik her en der op opleidingen en festivals begon te ontmoeten….. er zijn er meer van mijn soort!
Mijn jongste kan niet met autoriteit omgaan, zo noemen ze dat op school. Hans Stolp zegt hierover: Nieuwetijdskinderen willen alles uitgelegd krijgen, ze willen als gelijkwaardig gezien worden en dus in een zinvolle samenwerking met hun ouders naar volwassenheid toe groeien. Een dergelijk proces laat zich beter met het woord ‘begeleiding’onder woorden brengen dan met het traditionele woord ‘opvoeding’, dat allerlei oude noties en gevoelens oproept. Ook vergelijkt Hans Stolp Nieuwetijdskinderen met ijsbrekers, dragers van de nieuwe energie en levenshouding die bij het Watermantijdperk hoort. Alles wat nog van het oude Vissentijdperk is en wat niet meer dient, dat raken zij aan met hun gedrag en manier van doen, met hun Zijn. (mijn woorden gebaseerd op stukje uit het boek: De levensopdracht van nieuwetijdskinderen. Wie ze zijn en wat ze ons leren, van Hans Stolp)
Mijn jongste kan dus, denk ik, niets doen aan zijn houding, in die zin dat het zijn taak op aarde is om alles wat niet meer past daar van bewust te maken. Het autoritaire past niet in de Waterman-energie, die over verbinding en eenheid gaat, over vanuit je hart leven. Dus zal hij dwarsliggen op school, simpelweg om dat duidelijk te maken. Dit alles gebeurt uiteraard op een niveau waarvan hij zich niet bewust is. Hij voelt zich wel druk in zijn hoofd, zegt hij soms. Hij wil graag alles begrijpen, het moet immers wel nut hebben (blog http://blog.freyheid.nl/bewust-zijn/het-moet-wel-nut-hebben/) . Die innerlijke drijfveer is gewoonweg zó krachtig, dat hij zich niet simpelweg kan onderwerpen, zoals ik wel deed. En met dat onderwerpen was ik verdwenen. Al zag men dat niet, denk ik. Mijn taak als ouder is de school hierover vertellen, Aydens boodschap als het ware vertalen voor ze. Ik heb dan ook wat leesvoer meegegeven waarvan ik denk dat het goed kan zijn om als school mee bezig te gaan. Een hele spannende stap, tenslotte was ik altijd erg verlegen…….. en twee doorgewinterde juffen roepen al snel dat kleine meisje wakker. Toch heb ik het gedaan en gelukkig word ik hierin volledig gesteund door mijn ex, vader van jongste. En ook door mijn huidige echtgeniet, maar die was niet bij het gesprek aanwezig, ex wel.
Dat kleine meisje in mij is weer erg aanwezig, ze wil nu wel praten en zich uiten, via mij, volwassen Freya. En dat kan nu ook, met stapjes gaan we samen op pad, ik schrijf, ik deel. Zij heeft zoveel inzichten en ik nu de moed van een volwassen vrouw die nodig is om er mee naar buiten te komen. Ik zorg dus dat die innerlijke stem ruimte krijgt, dat mijn innerlijk kind zich kan uiten, alsnog. Dat het serieus genomen wordt en zich veilig kan voelen in de warmte van mijn volwassen moederhart. Door dit te doen, kan ik nu ook voor mijn kind staan, zorgen dat ze hem wel zien, volledig, zoals hij is, en het liefst ook met de boodschap die hij, en andere jonge kinderen op school, uitdraagt! Daarmee ben ik nu ook ijsbreker, geen makkelijke taak, wel een noodzakelijke. Ik zie de kinderen onder mijn ogen meer en meer veranderen. Ik zie ook dat hij niet anders kan dan doen wat hij doet.
Tegelijkertijd is het onze taak als opvoeders om stevig op aarde te landen, de meesten zijn daar niet volledig, ook voor mezelf blijft dat punt van aandacht. Dus steeds weer goed voor mezelf zorgen, aardende dingen doen zoals: wandelen, kleien, grondingsoefeningen, tuinieren, hardlopen, wat maar bij je past. (hardlopen doe ik niet) En ik zoek informatie, steeds weer, ik wil groeien en mijn kind helpen groeien. Samen doen we nu oefeningen uit het boekje Stilzitten als een kikker. van Eline Snel, een boekje vol praktische tips over mindfulness. Met CDtje, vorige week vroeg hij zelf of we een oefening konden doen. Deze kinderen leren hun energie te voelen, te weten wat van hen zelf is, is erg belangrijk. Evenals ze leren zelf de rust te vinden, te midden van alle hoorbare, zichtbare en onzichtbare prikkels die onze wereld tegenwoordig overspoelt. Dat is waar ik mee bezig ben en wat ik graag doorgeef. Dus als je meer wil leren hierover blijf me dan vooral volgen, binnenkort ga ik workshops geven aan ouders van Nieuwetijdskinderen!
Ouders mogen luisteren naar hun kinderen
In mijn beleving zijn we Zielen die een aards leven komen ervaren. Als Ziel in het licht is er slechts licht, geen ervaring, wel een weten. Om te ervaren kan je kiezen om als mens op aarde te gaan incarneren. Sterker nog, ik denk dat we onze eigen ouders kiezen. Op zielsniveau ben ik dus de moeder die mijn kinderen wensen. Als mens heb ik echter geregeld het gevoel het niet te weten, te zoeken, fouten te maken.
Mijn kinderen hadden al vroeg bijzondere verhalen, ervaringen. Ik luisterde, verwonderd, geraakt in mijn diepste binnenste, door waarschijnlijk onbewuste herkenning. Toen mijn oudste jongens nog klein waren, was ik nog erg onbewust. Toch luisterde ik geboeid en besefte ik dat ze waarheid spraken, al snapte ik het niet. Ik denk dat dat komt omdat ik mijn hele leven al een hoge gevoeligheid heb, al was ik al dik in de dertig toen ik dat ook echt erkennen kon. Iemand liet me zien wat ik allemaal zo normaal vond, van alles aanvoelen, simpelweg al weten. Niet ieder mens heeft dat, besefte ik toen. Maar steeds meer mensen herinneren zich het wel, zeker in deze eeuw. Als puber nam ik gevoelens van anderen over, onbewust meestal. Soms bewust en dan vroeg ik degene van wie ik iets zwaars overnam: Hoe gaat het met je? Vaak bleek er dan verdriet of boosheid te zijn, en als die ander er over vertelde, raakte ik het nare gevoel langzaam weer kwijt. Inmiddels kan ik dit sneller herkennen en ook zorgen dat ik er geen last van heb, dat heb ik geleerd en dat was veel oefenen.
Mijn kleine jongens destijds gingen ’s nachts naar hun eigen ster. Ze spraken samen af en hadden ’s morgens hele verhalen over wat ze allemaal gezien hadden, waar ze geweest waren en dat ieder mens zijn of haar eigen ster heeft. De oudste vertelde ons ook dat ieder mens op zijn eigen moment Nieuwjaarsdag heeft, de mijne valt volgens hem op 4 januari en die van hemzelf op 30 september. Volgens hem kon je de hele wereld duiden in getallen, iets wat de numerologen met hem eens zullen zijn, weet ik nu. Ik vond het boeiend, en las er later zelfs over in een boek over kleuren en getallen : De Magie van kleur! Hij was 5, hij kon nog niet lezen, hij WIST het zelf gewoon al.
Dat door de kosmos reizen heb ik zelf ook één keer bewust ervaren. Het was een nacht in een winter, ik zal eind 20 geweest zijn en had net mijn eerste echte intense healing ervaren. De healer had gezegd dat er dingen konden veranderen, hij had wat entiteiten weg gehaald en naar het licht terug gestuurd. Wie weet veranderde mijn eetgewoonten wel of zo. Ik vond het vreemd. Merkte niet zo veel verder. Behalve dat ik me lichter en jonger voelde. (de entiteit was erg oud) Ik vloog die nacht vlak na de healing opeens door de kosmos, ik wist dat mijn lichaam sliep, en ook dat ik niet droomde, dat het “echt” was. Wat het échte leven in een ander daglicht stelde vanaf dat moment, dat wel. Het was waanzinnig mooi, allemaal sterren, vrijheid van vliegen ervaren en weten dat ik Thuis was. Lange tijd heb ik heimwee naar dit gevoel gehad, en verlangde ik naar nog zo’n ervaring. Het lijkt echter niet af te dwingen, de kinderlijke afspraken die mijn zoontjes maakten, zijn wellicht alleen aan de pure onschuldige kinderen gegeven. Ik heb het tot op heden nooit meer zo ervaren.
Wel op een andere wijze, in een vrijpartij, die zo intens verbonden was, dat we beiden het gevoel hadden dat de hele Kosmos door ons heen ging! Ook een waanzinnige ervaring waar ik naar terug verlangde, maar ook dat was tot nog toe eenmalig.
Het feit dat ik dit dus wel al ergens voelde sluimeren in mijn Zijn, maakte dat ik mijn kinderen kon horen en zien. Dat ik ze serieus nam, en genoot van hun verhalen. Ik weet dat veel ouders het ook af doen als onzin. En dat is jammer. Laatst sprak ik een moeder die dit zelf niet kent, maar bij haar kind ziet dat er meer is. Ze is nieuwsgierig, wil weten wat haar kind ervaart en zoekt…..dat vind ik mooi, daarin voel ik haar moederliefde en dat raakte me.
Tegenwoordig komt de term Nieuwetijdskinderen steeds meer voor. Ik heb er wat rondlopen hier. Ik zie hun wijsheid en kracht, al zwakt het in de puberteit wat af, ergens. De jongste is nu 6 en erg uitgesproken, krachtig ZichZelf. Heeft ook al een sterk zelfbeeld en kan goed verwoorden wat er speelt. Zich klakkeloos aanpassen op school, zoals ik deed vroeger, weigert hij. Als ik dat doe, ben ik meZelf niet meer, zegt hij dan. Wauw! Wat een power. Tegelijk vind ik het ook lastig, we leven op aarde, hij koos voor de aarde…… We zoeken een vorm. En laatst moest hij even gillen en krijsen, Nieuwetijdskinderen kunnen erg druk doen, schijnt. Ik bleef aanwezig, mijn Liefde voor hem voelend en opeens zei hij: mamma, het is zo druk in mijn hoofd! 6 jaar en zo helder kunnen verwoorden wat er is! Petje af. Daar kunnen veel volwassenen van leren. En ik zie het vaker. Ooit had ik een gastkindje. Als ik vroeg hoe het op school geweest was, zei hij wel eens: Dar wil ik met jou niet oer praten, dat vertel ik wel aan mamma of pappa. Dat vond ik zo mooi. Zijn eigen grens voelend en respecterend gaf hij mij, liefdevol een Nee als antwoord.
Laatst zei iemand me: jij bent zijn moeder, jij weet het wel, want jij bent de deskundige. Als ik dieper voel, dan weet ik dat ik gekozen ben, om in mezelf ook die kracht te ontwikkelen die nu nodig is. En de runen zeiden me: Blijf dicht bij jeZelf, duik in jezelf, stroom mee……
Freya 28 januari 2015
Dieper verbinden
Al jaren voel ik dat ik bij te dragen heb aan deze wereld. Ik mag inspireren en schreef daar al over in andere blogs. Alleen……vaak durf ik nog niet zo goed. Sinds een paar jaar voel ik geregeld een raar gevoel, soms ronduit onaangenaam, bij mijn middenrif. Voor het eerst voelde ik die plek in 2010 heel sterk:
Ik was op het Open UP festival met mijn gezin. Ik at die dagen heel erg weinig en vooral erg licht voedsel. Fruit, rauwkost, soms wat kaas, veel meer was het niet. Mijn energie trilde op een hoog niveau, ik sliep weinig, er gebeurde erg veel. In die week heb ik vele healingen gehad, van engelen, die al maanden met me bezig waren, van anderen die op het festival waren. Het ging maar door, een grote energetische schoonmaak. Bij één van die healingen kwam er uit mijn middenrif een mooie stralende bol tevoorschijn. Ik kon het voelen, het voelde best gek, heftig ook wel, en mooi tegelijkertijd. De mensen die mij een healing gaven, zagen het, waren verbaasd over het stralende licht dat de bol afgaf. Ze hadden de ervaring dat het vaker een donker iets was, wat los kwam in sessies. Er over voelend en pratend beseften we dat het een ziel was, die ik toen al 11 jaar met me mee droeg. In 1999 had ik begin juli een late miskraam, dag en nacht huilde ik. Vergeten zal ik haar nooit, zij mij ook niet, weet ik nu. Onze liefde reikt zoveel verder dan het aardse leven. Toen, die zomer van 2010 besefte ik dat ik los mocht laten, uit mijn lijf…..dat zij steeds mijn verbinding met het Goddelijke in stand had gehouden voor mij. Dat ik dat nu zelf kan en mag doen. Ik ben dankbaar dat me dat helder werd.
Nu, sinds ongeveer 2,5 jaar voel ik die plek weer opspelen. Alsof de Goddelijke Kosmische energie niet volledig in mijn buik kan komen, waar het wel heen wil. Ik ben me er meer en meer van bewust, vraag de engelen om hulp, doe oefeningen om te openen. Lig ’s nachts letterlijk wakker als er van alles gaande is. Ik voel de kracht die er onder verstopt ligt, een kracht die ik nog eng vind, zo enorm! Ik kom steeds stukjes tegen. Ook meer en meer het verlangen en de moed om hier wel doorheen te gaan, om verder en verder te openen om werkelijk als kanaal van Kosmische Wijsheid te kunnen functioneren. Dat is wat ik voel, dat wil door mij heen.
Dit hier nu delen is een stap de goede kant op. Eng, en noodzakelijk.
Afgelopen vrijdag volgde ik een kennismakingsworkshop met de Runen, oude Germaanse tekens met een intense kracht. Ze zijn nu in mijn leven, ik voel hun kracht en dat ze me zeggen te gaan! NU!! Langzaam wordt het pad zichtbaar dat ik mag gaan…..stap voor stap……onverwacht en wellicht toch zo logisch zie ik het ontstaan. Ik zal er over delen hier.
28 januari 2015 Freya
Voeding en kinderen
Ik eet mijn hele leven al, wie niet? Ik heb vier kinderen, voor wie ik het beste wilde, zoals denk ik de meeste ouders willen. Ik werk al jaren in de kinderopvang en doe mijn best het goed te doen.
Maar hoe weet je eigenlijk wat goed is, wat niet? Doe je het net als je ouders deden, ga je mee in trends die overal opduiken? Hoe bewust ben je zelf eigenlijk met voeding bezig? Voeding is een hot item momenteel, en misschien altijd al wel. Maar voeding en kinderen zie ik ook meer en meer voorbij komen. We willen het graag goed doen, gezond en anders dan velen van ons geleerd hebben. Als moeder kwam ik er al snel achter dat er op het consultatiebureau elke paar jaar wel wat anders gezegd werd. Dus ja, wat is dan echt waar? Kreeg ik al heel jong (vinden we nu) mijn eerste fruithapje, tegenwoordig is het advies vaak om tot een half jaar te wachten. Adviezen veranderen, en het lijkt erg afhankelijk van hoe de wind waait, wie je treft, of je in het oosten midden of westen van het land woont, om maar wat zijstraten te noemen.
Ik ben mijn hart gaan volgen, struikelend, net zoals in de hele opvoeding, wie niet? Deed dingen anders, mijn kinderen iets door de strot duwen, dat kan ik niet en besefte ik: dat wil ik niet. Om daarna op zoek te gaan naar wat ik dan wel wil. En waarom dan? Mijn kijk op kinderen, op het hele leven veranderde ook toen ik steeds bewuster in het leven kwam te staan.
Ik geloof in goed luisteren naar je lichaam, dat een eigen Wijsheid heeft. Elk lichaam is uniek, ieder mens heeft zijn of haar eigen behoeften, de één heeft meer behoefte aan vis dan de ander. De één gedijt op veel fruit en rauwkost, de ander eet liever soep en ovenschotels. Dat komt ergens vandaan, dat is iets om naar te luisteren. In bepaalde fases van mijn leven verandert ook steeds de vraag van mijn lichaam. Soms wil het meer voeding, dan weer minder. Dus eet ik 1 boterham als lunch en dan weer 3 of zelfs 4. Soms eet ik meer fruit, dan weer meer vette dingen. Soms snoep ik erg veel, vooral als mijn innerlijk kindje erg verdrietig is. Het heeft me allemaal wat te zeggen, ben ik gaan beseffen. Het boek van Christiane Beerlandt is hierin een belangrijke wegwijzer voor mij geworden.
Een voorbeeld: deze herfst/wintertijd, specifiek dus 2014/2015 zijn de mandarijnen voor mij bijna niet aan te slepen. Sinaasappels raak ik nauwelijks aan, soms neem ik 1 partje van mijn man aan, maar een hele sinaasappel eet ik niet, terwijl ik andere jaren veel meer afwisselde. En ook minder mandarijnen at dan nu. Wat ik uit Beerlandts boek haal, als boodschap voor mezelf, is dat ik meer voor mezelf wil zorgen ,meer in de rots in mezelf wil geloven en vanuit mijn eigen innerlijke rust dingen wil doen. De energie van mandarijn helpt me daarbij, en door ze te eten, neem ik die energie in me op. Ik merk ook dat ik meer en meer naar binnen keer voor mijn Eigen Wijsheid en meer kan focussen. Sinaasappel heeft meer een energie van de Gulden Middenweg, van wikken en wegen….. Momenteel past dat niet bij wat ik diep van binnen wil, dus verlangt mijn lijf er als vanzelf niet naar. Mooi toch?
Om anderen te ondersteunen ook hun eigen weg te vinden in de wereld van voeding en hoe ze daar bewust hun eigen keuzes in kunnen maken, heb ik een leuke workshop ontwikkelt. Op 4 februari geef ik die in Amersfoort. Mocht je me elders in het land willen inhuren, neem dan vooral contact op!
Meer informatie over en opgave voor de workshop “Waarom eet je dat? is te vinden via: http://freyheid.nl/events/waarom-eet-je-dat/
Dromen
Afgelopen donderdag was ik bij een lezing waarin het ook even over slapen ging, een zwart niets, een plek waarin iedereen verbonden is, zei ze toen. De opmerking dat niemand zich afvraagt wat er gebeurt als je droomt raakte me, ik vraag me dat namelijk wel af en begin er steeds meer over te voelen. Voelen is ook weten, wat in mijn beleving iets anders is dan kennis. Ik voel het diep in mijn binnenste, daar waar in de Stilte de antwoorden komen, als vanzelf.
Dus vroeg ik me nu eens heel echt af, wat gebeurt er als ik droom? Ik reik uit, ik ontmoet anderen die naar mij uitreiken, ik geef healingen, ik geef vooral heeeeeeeel veel liefde en help daarmee harten openen. Tja, dat kom ik ook doen hier op aarde, liefde brengen, harten openen…… Ik ga het meer en meer zelf geloven, erkennen. Ik droom heel erg veel, druk, chaotisch, verbindend, ontmoet veel anderen in mijn dromen. Bekenden en onbekenden, soms blijft het me heel helder bij, dan voelt het als dat er meer mee mag, in het leven van overdag. Het voelt als in andere dimensies contacten leggen, verbindingen maken en licht en liefde verspreiden. Dat ik mijn dromen vaak niet begrijp, geeft niks. het gaat om de Liefde, dat die stroomt, dat is het allerbelangrijkst! En dat gebeurt. En daar geniet ik van en anderen waarschijnlijk ook, al zullen de meesten het zich niet bewust zijn.
Ooit droomde ik zo verbonden, dat was zo mooi. Ik droomde dat ik een vriend waar ik destijds veel contact mee had een hart van klei gaf. Later vertelde hij me dat hij, ook in een droom, een hart had ontvangen! Ik vond het en echt kippevel moment!
Nieuw jaar, hernieuwde focus
Freyheid is in beweging…..en ik dus ook. Afgelopen jaar heb ik me in van alles en nog wat verdiept. Ik heb workshops gevolgd, om me beter te focussen, helder te krijgen wat ik wil, om beter met marketing uit de voeten te kunnen. Tijd en geld heb ik er in gestoken, dat hoort bij groei en ondernemen, denk ik.
Gaandeweg werd me steeds duidelijker dat Freyheid creatief is en wil zijn ! Daar heb ik niet zo veel over te zeggen. Met de activaties van Janosh die ik geregeld gebruik komt er meer en meer creativiteit omhoog, in allerlei vormen. Dichten doe ik al sinds mijn puberteit, schilderen sinds mijn jongst geborene een baby was. Eigenlijk beter gezegd, sinds de ziel van mijn laatste miskraam bij me kwam, in de energie om mij heen. Een jaar later was ik zwanger, slechts 13,5 week. Foto’s maak ik sinds ik een mobiele telefoon heb met camera, meer en meer. Vooral natuur en kinderen, viel me laatst op toen ik eens even terug keek.
Al jaren ben ik dol op inspiratiekaarten, engelenkaarten, inzichtkaarten, en wat er allemaal nog meer is op dat vlak. Vorig groeide het idee dat ik dat zelf ook wil maken, al had ik toen nog geen flauw idee hoe of wat. Inmiddels ben ik lekker bezig en begint er hier op de pc wat te groeien.
Vorig jaar werd me ook erg duidelijk dat ik héél veel leuk vind en dat ik veel doe. Ik schrijf graag, ook mooie brieven en een boek is dan ook wel een droom. Ik schilder, zou wel servies willen beschilderen, zou wel kaarten willen maken, zou wel dit en dat en nog meer dichtbundels. (heb ruim 1800 gedichten, voer genoeg voor bundels over kinderen, over dansen, over de Liefde, over liefdesverdriet, over polyamorie, over het Goddelijke) Maar ook leerde ik dat focus helpt…..daar is het doel, daar ga ik heen.
Vorige week, vorig jaar, schreef ik over het ritueel dat ik vaak met Oud en Nieuw doe. Echter dit jaar kwam het niet. Ik voelde het niet. Ik voelde veel verdriet, niet van mij alleen, maar van heel veel mensen. Een collectief verdriet, veel Nederlanders zijn geliefden kwijt door vermissing, door ongelukken, velen tegelijk afgelopen zomer, velen worstelen met ernstig zieke familieleden en wisten nog steeds niet hoe en wat met de zorg in 2015. Ik voelde zoveel anders dan meZelf dat ik mijn eigen ritueel gelaten heb.
Mijn eigen Nieuwe jaar echter begint op 3 januari, en gister kwam het wel. Andere vorm, maar mooi. Ik heb een focus, naast Freya’s Kroost enzo, en dat is allereerst de Inzichtkaarten/ ansichtkaarten de wereld in brengen dit jaar! En zorgen dat mijn schrijven een goede impuls krijgt, dat ik de beren op die weg aan kijk en door ga. Dat ik hulp vind die me werkelijk op weg zal helpen. Een heel evrs jaar voor de boeg. Gister zo gevoeld dat ik dit wil en geloof! Dat ik het ga doen.
En nu, op zondagavond, ben ik weer zo lekker mee bezig, dat ik dacht: dat ga ik even delen.
Waar ligt JOUW focus op? Wat is jouw doel? Heb je dat helder? Ik wens je er veel plezier en succes mee!!
Gelukkig Nieuwjaar!
Lieve Lezers,
We staan op de drempel van het nieuwe jaar en ik merk dat ik daar de laatste jaren graag bewust bij stil sta. En niet slechts met emmers oliebollen en oudejaarstelevisie. Al heb ik net genoten van wat verse oliebollen, dat wel.
Sinds ik met Wielwerk bezig ben, sta ik bewuster stil bij loslaten van oude dingen en welkom heten van nieuwe dingen. Zeker op de drempel van het nieuwe jaar. Een vriend zei eens dat de tijd en de kalender maar bedacht zijn en dat er niks bijzonders is aan een datum. Dat ben ik echter niet met hem eens. Het is ooit bedacht, in die zin is ons Oud & Nieuw gewoon een afspraak. En ook niet wereldwijd, dat weet ik. (de Chinezen vieren later in januari Oud & Nieuw, om maar een voorbeeld te noemen) Tegelijk zijn er wel wereldwijd vele miljoenen mensen die morgen als Oudejaarsdag vieren en vol plannen voor het nieuwe jaar een nieuwe start ervaren.
Zelf heb ik een ritueel bedacht, geïnspireerd door Wielwerk. Allereerst schrijf ik dingen op die ik in het oude jaar achter wil laten. Bijvoorbeeld: onzekerheid, overbezorgdheid. Die schrijf ik bewust op een blaadje bij elkaar en dan voel ik ook nog even dat ik dat achter wil laten.
Vervolgens voel ik goed wat ik wel wens in het nieuwe jaar, hoe wil ik me voelen? Waar wil ik mee bezig zijn en wat heb ik dan nodig? Bijvoorbeeld: vreugde, inspiratie en discipline. Ook dit schrijf ik op, op een ander blaadje. Ik kan er mee van 2014 naar 2015 stappen…… om 12 uur ’s nachts een drempel over met wat ik mee neem bijvoorbeeld. Of op het ene blaadje 2014 zetten en op een ander 2015 en dan letterlijk van 2014 naar 2015 stappen. Het oude wat ik achterlaat verbrand ik zelf altijd, om het los te laten. Vuur is krachtig en mijn intentie van iets aan het vuur geven is loslaten. Elke keer als ik dat doe werkt het nog krachtiger lijkt wel.
Verder vraag ik de energie van het Oosten voor nieuwe gedachten/ideeën, de energie van het Zuiden voor actie, de energie van het Westen voor tijdig evalueren en goed met mijn emoties omgaan en de kracht van het Noorden voor manifestatie op aarde. Tot slot, als ik helemaal voel hoe blij en enthousiast ik hier van word, trek ik nog een kaart. Bijvoorbeeld een vogelkaart, om een vogel te vragen me komend jaar te steunen. Elke inzichtkaart, inspiratiekaart die je aantrekt is goed, als het maar bij jou past!
Na een jaar is het vaak verrassend hoeveel er in mijn leven gekomen is van wat ik wenste!
Dit jaar heb ik, gister, na een jaar geen kleding kopen eens even door mijn kleren geneusd en alles wat ik niet meer wil dragen in een kledingbak gedeponeerd, zodat anderen er wellicht nog iets aan kunnen hebben. Zo begin ik met een schone lei aan mijn nieuwe jaar.
Ik wens jullie een prachtig 2015, waarin knoppen tot bloei kunnen komen!
warme groet,
Freya