Dit had ik eind 1995 niet geloofd, had ik niet kunnen horen denk ik. Ik had toen net mijn eerste miskraam, was nog geen 23 en stond nog niet bewust in het leven.
Tegenwoordig sta ik best bewust in het leven, voel ik meerdere lagen in de dingen die gebeuren en heb ik steeds meer het idee dat ik een Ziel ben die het aardse leven als mens kom ERVAREN. Blijkbaar wenste ik te ervaren hoe het is om los te laten, om afscheid te nemen. En zijn er meerdere zielen om mij heen die zoveel van me houden dat ze mij die ervaring willen geven………door slechts korte tijd in mijn baarmoeder te verblijven en weer te gaan……….niet levensvatbaar in de aardse zin. Hoeveel moeten zij van mij houden, dat ze mij deze diepe ervaringen gunnen en geven? Ik denk heel veel.
Nu ik dit schrijf, vanuit een diep verlangen anderen te raken en harten te openen, voel ik zoveel liefde om me heen en stroomt mijn hart van warme liefde over. Andersom hou ik uiteraard ook zielsveel van hen, het zijn mijn zielekinderen, ik droeg ze bij me, te kort om ze daarna te kunnen zien opgroeien, maar lang genoeg om onvoorwaardelijk van hen te houden. Misschien heb ik zelf ook wel als Ziel aangegeven dat ze bij mij mochten komen, om even van de aardse energie te proeven….even een beetje Aarde te tanken en weer terug te keren naar Thuis. Zo voelt het.
En net ineens, besefte ik: zo gezien is een miskraam een wederzijdse daad van diepe liefde. Had ik dat maar eerder kunnen voelen!!
Opvallend is ook dat ik in korte tijd van twee andere vrouwen weet dat zij over hun ervaring met miskramen schrijven en dat het hen heeft geholpen om op hun eigen spoor te komen, in hun eigen stroom te stappen. Net als ik dat zelf zo ervaar. Ik heb eindelijk mijn eigen ritme ontdekt, ben in mijn eigen stroom gestapt. Mijn zielekinderen helpen me daarbij, zijn als gidsen om me heen, geven me seintjes via muziek, via babykleertjes die opeens weer opduiken, via gevoelens. Ik versta ze steeds beter. En ben dankbaar dat ze er zijn, nog altijd. Steeds duidelijker zelfs!
Hun fysieke lijfjes moest ik laten gaan, maar energetisch zijn we diep verbonden en onze Liefde overstijgt tijd en ruimte, die in wezen slechts illusie zijn. Ergens, in een parallel universum leven we samen, zo voelt het vaak. Ze maken deel uit van wie ik ben en helpen mij om meer en meer meZelf, mijn Ziel te leven, te Zijn zoals ik ten diepst van plan was toen ik dit leven koos.
